Witte Laarsjes..........

Pomtiedom.

"Pomtiedom" neuriën de witte laarsjes om hun groeiende ergernis te onderdrukken. Rustig blijven. Doe aardig. "Mevrouw Laarsjes? Bedankt voor het wachten!" Dat is nu de vierde keer dat hij dit zegt. Begint ook knap irritant te worden. Vervolgens legt hij weer uit wat hij in de forse wachtpauze allemaal heeft ontdekt. Dat interesseert de laarsjes eigenlijk niet zo, ze willen alleen dat InternetMinusBellen weer verandert in InternetPlusBellen. Dat hadden ze namelijk.

Ja, ziet u, u bent namelijk omgezet van de oude wereld naar de nieuwe wereld, spreekt de stem vrolijk, en nu zijn de instellingen veranderd. De laarsjes laten zich gewillig van telefoonstekker naar modem sturen, verwisselen stekkertjes en kabeltjes, proberen dit en ook nog dat. De eindconclusie is dat er in de nieuwe wereld alleen nog maar gebeld kan worden met een telefoon die een navelstreng naar het modem heeft. Pomtiedompomtiedom. En de telefoon beneden dan? Ja, dat had de monteur anders moeten regelen. Ja, dat wist hij wel, van die nieuwe wereld.

Na het tussenstation van een stem die "helemaal niet begrijpt hoe u hier terechtkomt" komen ze bij een stem die een monteur gaat sturen, maar bij het opsommen van de kosten daarvoor breekt de al 1 uur 20 onderdrukte ergernis door. Het dubbelpaar, net onderweg om even wat te vragen, keert spoorslags om, wanneer hij de vlammende ogen van de laarsjes ziet.

POMTIEDOMPOMTIEDOM, proberen de laarsjes nog. Tevergeefs. Met puntige stem leggen ze voor de ontelbaarste keer uit dat ze voor dit abonnement hebben gekozen omdat er ook een monteur bijhoort, die ervoor zal zorgen dat alles probleemloos en zorgeloos functioneert en dat dat eindelijk ook zo was, totdat ze ineens ongevraagd een nieuwe wereld ingeduwd werden. "Maar ik kan geen monteur sturen als u dat niet wilt betalen" sputtert de stem. POMTIEDOMPOMTIEDOMPOMTIEDOM.

Als allerlaatste mogelijkheid, en dan ook alleen nog omdat het bedrijf zo vreselijk aardig en coulant is, zal er een monteur langskomen en daarna een vergoeding van de factuur volgen. De stem verwacht orenschijnlijk dat de laarsjes op hun knieën vallen, maar die hebben eerder de neiging om op hun achterste benen te gaan staan. Ze doen het niet. Pomtiedom.

Na een stevige wandeling zijn de laarsjes weer gekalmeerd. Als de problemen niet erger worden dan een haperende telefoonverbinding, heb je tenslotte niets te klagen. Vierentwintig uur later kunnen ze zelfs al glimlachen om de afsluitende opmerking van de stem dat ze snel op gaan hangen, want de planning zal zo wel bellen voor een afspraak. Ze wachten nog....

Pomtiedomtiedomtiedom.

Bloeddruk.

De witte laarsjes besloten hun oude telefoon- en internetabonnement mee te verhuizen. Ze wisten al dat het voordeliger kon, maar om dat nou tussen de verhuisdozen uit te zoeken, nee, daar hadden ze geen zin in. Toen de muren waren geschilderd en de dozen uitgepakt, gingen ze eens kijken wie precies wat aanbood en waarom dat het beste zou zijn.

Het aanbod is overweldigend en overal kan het natuurlijk sneller, beter en goedkoper. Geweldig. Een beetje huiverig om naar een andere provider over te stappen zijn ze wel, dus besluiten ze gewoon bij KPN te blijven en over te stappen naar InternetPlusbellen. Dat staat immers aangeprezen als "onbezorgd internet + bellen" en zorgen willen ze zeker niet. Bovendien wordt er ook nog een gratis monteur aangeboden om het geheel te installeren. Daar maken ze graag gebruik van, want het nieuwe huis heeft een kluwen kabels in de kast waar je een hangbrug van kan breien.

En het kan ook nog heel gemakkelijk via internet besteld worden. Binnen de kortste keren hebben de laarsjes een bevestiging dat binnen 5 werkdagen het gehele pakket geleverd zal worden. Na 10 werkdagen bellen ze maar eens en horen dat er dan toch waarschijnlijk iets verkeerd is gegaan, want de KPN weet niets van een bestelling. Maar nu wel, hoor, het komt er aan! Ja, wel een beetje raar dat ze een brief hebben gekregen met een bestellingsbevestiging, maar dat gebeurt wel eens. De vraag hoe dat dan kan bij een niet geregistreerde bestelling hebben de laarsjes maar niet gesteld.

Inmiddels zijn er 4 maanden verstreken en het is bijna gelukt. Er valt nu alleen met enige regelmaat een brief van Jacob Middeldorp, Directeur Klantcontact, op de mat die kond doet van het feit dat het onbezorgde internetten en bellen nog geen feit is, want het moet nog geactiveerd worden. De laarsjes hebben dus nog steeds 2 abonnementen. En onbezorgd zijn ze al lang niet meer.

Het telefoonbedrijf is ondertussen goed bezig, want op de laatste rekening zijn de meeste gesprekskosten opgegaan aan bellen naar hen. In totaal hebben de laarsjes en het dubbelpaar 1 uur 46 minuten en 10 seconden van hun diensten gebruik mogen maken. Naar schatting is daarvan 1 uur 23 minuten en 3 seconden opgegaan aan geduldig wachten of door een toetsdoolhof manoeuvreren.

Helaas zijn de laarsjes het nu beu om voor de twaalfde keer het hele verhaal aan weer een andere KPN stem uit te leggen. Dit weekend gaan ze een brief schrijven aan Jacob. Hij die steeds brieven stuurt waarin hij ons attendeert op zijn bevinding dat er een dubbel abonnement is. Telkens met de suggestie om vooral contact op te nemen met de Klantenservice voor het soepel gehanteerde tarief van 10 eurocent per minuut.

De laarsjes zullen hem in een schrijven de bevindingen van een getergde klant laten weten. En een aardige suggestie hebben ze ook nog. Doe voortaan bij een nieuw abonnement een bloeddrukmeter en een grootverpakking Valdispert kado.

Klusserij.

Elke dag nog kijken de witte laarsjes zeer blij rond in het nieuwe huis. Het wordt alsmaar mooier. Dubbelpaar en laarsjes zijn best handig, maar voor het maken van een douche besluiten ze toch maar een deskundige in te schakelen. De Klusmeester. Wel wat pretentieus om jezelf zo te noemen, maar hij heeft in het vorige huis van de laarsjes bewezen die titel te verdienen. Hij leverde snel en schoon vakwerk. Die moet het dus worden.

De laarsjes spreken op het antwoordapparaat de gewenste klusserij in en de hoop dat hij even terug gaat bellen. Een paar uur later belt de vrouw van de Meester. Het klusje zou op zich geen probleem zijn, maar het gaat op korte termijn niet lukken. De Klusmeester heeft 3 weken geleden door een ongeluk zijn duim verloren. Die is er weliswaar weer aangezet, maar het is nog onduidelijk of, en zo ja in welke mate, deze weer gaat functioneren. Dat gaat nog even duren allemaal, want de wond is ook nog niet dicht.

Nadat de laarsjes sterkte hebben gewenst en een voorspoedig herstel, hangen ze op, een beetje misselijk van de levendige beschrijving van de verwonding. Voor de douche zullen ze iemand anders moeten zoeken. Maar erger nog; zullen ze de Klusmeester ooit weer als Meester zien, of blijft het bij wat er zomaar in de laarsjes gedachten schoot?

Zullen ze vanaf nu voorgoed aan hem denken als de Kluslutser?

Carrieremove.

De schaapherder kijkt geirriteerd over zijn schouder. Hij is het behoorlijk zat, dat dagelijkse rondsjouwen over de hei met die schapen voor zich uit. En daar komt ook weer zo'n toerist aan, net nu hij wat hout aan het kappen is voor zijn vuur.

Hij zou wel eens wat anders willen dan steeds weer al die stomme vragen beantwoorden. Maar ja, weglopen kan niet, de schapen kunnen immers niet alleen blijven. Hij begroet de man, die inmiddels naast hem staat.

Gelaten geeft hij voor de zoveelste keer antwoord op de obligate vragen. Al 13 jaar. 43 ooien, 1 ram. Ja, dat is die met die grote horens. Elk jaar ongeveer 20 lammeren. Ja, elke dag buiten, ook als het regent. Zo'n kilometer of 9 per dag. Ja, zelf opgeleid, die hond. Een Border Collie, inderdaad. Ach, wat is eenzaam?

De toerist vraagt honderduit, vindt het allemaal prachtig en vertelt somber over zijn dagelijkse opsluiting in een kantoortoren en hoe hij kan hunkeren naar buitenlucht en vrij zijn.

"Ik zou er mijn rechterhand voor over hebben om uw leven te mogen leiden", zegt de man, terwijl hij dromerig zijn blik over de hei laat gaan. De herder kijkt van 's man's pols naar zijn bijl en denkt: "Deal".

Terwijl hij even later de bloederige bijl en de hand in zijn rugzak laat vallen geeft hij de man nog een laatste advies voor hij de hei en de kudde voorgoed achter zich laat: "U moet niet zo schreeuwen, daar houden schapen niet van."

Fietsfiets.

De witte laarsjes knijpen voorzichtig in de rem. Bijna 50 kilometer per uur gaan ze, dat is eigenlijk een beetje sneller dan ze durven. Als ze vlug even vooruit kijken zien ze het dubbelpaar steeds kleiner worden. Die zien ze onderaan de afdaling wel weer. Als leerlingfietsvakantielaarsjes hebben ze al wel bijgeleerd, de eerste dag knepen ze bij 30 kilometer al in de rem.

Hijgend en puffend duwen ze de fiets met 2 ineens heel zware tassen de berg op. Bergop fietsen gaat heel lang goed. Totdat je na een bocht ziet dat er een nog veel langer stuk omhoog gaat, dan zegt de geest, eerder dan het lichaam, dat het niet meer gaat. Maar lopen mag ook. Bovenaan staat een bankje. Tevreden eten ze daar de druiven op en kijken over het bergachtige landschap. Voor hen spreidt zich het grootste gedeelte van de route die ze in de afgelopen 2 weken hebben afgelegd uit.

Bijna zijn ze weer op het startpunt en is het tijd om naar huis te gaan. Ze praten een tijdje over alles dat ze zijn tegengekomen. De 11 meren waar ze omheen gefietst zijn. Het heerlijke fietsen over glooiende paden in de zon. De 's ochtends gekochte lunches voor ergens op een mooi plekje. Het zwemmen in het ijskoude meer. De hotelkamer met het formaat bezemhok van de eerste nacht, het grote pension van het stokoude heksje met haar enge zoon en het heerlijke hotel waar ze 4 nachten bleven omdat het niet ophield met regenen. De bordbedekkende schnitzels en de walnoottaart van Zauner. Hoe nat ze een paar keer regenden en hoe lekker ze blootgebild op een steiger aan het bladstille meer lagen te zonnen, tot groot enthousiasme van de enige boot die langsvoer: een rondvaartboot.

En vooral, vooral praten ze over hoe heerlijk het was en hoe vrij.

Zo.

De witte laarsjes gaan op vakantie, natuurlijk met het dubbelpaar. De komende twee weken gaan ze iets doen dat ze nog niet eerder deden. Een fietsvakantie. In Oostenrijk. Ze gaan wel proberen om de hoogste bergen heen te fietsen, het moet wel leuk blijven namelijk.

Er zijn een heleboel meren waar ze langs gaan fietsen. Morgen om 7 uur stappen ze in de trein en aan het eind van de middag hangen ze 2 fietstassen aan de fiets die daar staat te wachten. Zondag spreiden ze de kaart uit en beginnen te trappen. Ze hebben er zin in. 2 Weken buitenspelen, daar houden de laarsjes van.

Ongetwijfeld volgt er een verslag van banden, al dan niet lek, hoosbuien, prachtige plekjes, zweetdruppels, schnitzels, ijskoude meren en anderssoortige belevenissen. Maar dat duurt nog even, want eerst moet het nog beleefd worden.

Hoek.

De witte laarsjes zijn in Hoek van Holland. Daar is zowel een prachtig breed strand als de grootste scootmobieldichtheid per inwoner. Nog voordat ze op een (of eigenlijk: het) terras het eerste kopje koffie op hebben zijn er al 5 voorbij gescoot.

Een daarvan ontsnapt nipt aan een nog minder mobiel bestaan. Een automobilist, met de gelaatskleur die bij een kater hoort, ziet de scootmobielster bij het achteruitrijden niet. Zij trekt een wielsprintje in de hoop de stoep te bereiken voordat de auto haar raakt. Het voltallige terraspubliek - toch al gauw 4 paar - roept "HOOOO STOP". De gekaterde kijkt wat onnozel, maar trapt toch op de rem. De scootster scoot met een bloedvaart de stoep op en de hoek om en de man biedt het terras zijn excuses aan.

De laarsjes hebben uren later, maar op hetzelfde terras, een klein communicatieprobleem. Wanneer ze de bediendame om de lunchkaart vragen zegt deze: "Die hebben we overdag niet". De opmerking waarin de laarsjes hun verbazing uitspreken over een uitsluitend nachtelijke lunchkaart, wordt haarstrak gepareerd met: "Nee, alleen op dinsdag, woensdag en donderdag".

Hier moeten de laarsjes even over nadenken. Het dubbelpaar doet het beter. "Heeft u een tosti?" "Ja, hoor" zegt ze. Ze zegt er niet bij dat ze die voor straf extra droog maakt en er geen ketchup bij gaat doen.

Tussen de beide terrasbezoeken zijn ze ook nog aan het blote-billen-strand. Daar is ook een blote-billen-strandtent. Achter de toog staan drie vrolijke oudere dames die je niets meer wijs maakt en die alles al gezien hebben. Dit komt vooral omdat de toonbank net 30 centimeter lager is dan normaal.

Opmuggen.

De witte laarsjes beginnen na het aflopen van de wekker onmiddellijk te klagen, mopperen en piepen. Dit kan zo niet langer, is wat ze bedoelen, en over het waarom mutteren ze nog een tijdje door. Het tijdelijk onderkomen van het dubbelpaar zoemt van de muggen. Vooral 's nachts.

Nu heeft hij boven zijn bed een klamboe opgehangen. Helaas hangt deze wat laag, vanwege het schuine dak. En helaas wat meer boven zijn helft. Zo kan het gebeuren dat het muskietennet via de zijkant van de laarsjes over de bedrand hangt. Dat is geen slapen! Ook de teennagels haken regelmatig onaangenaam in het net.

De laarsjes proberen van alles uit. Het kussen in de bovenhoek, zodat er meer ruimte onder het net komt. Dat werkt, totdat ze stijfgenekt zijn. Dan moet het dekbed naar de zijkant gepropt om het net hoog te houden. Dat werkt, totdat ze koud zijn geworden. Zucht. Ze kruipen nog iets dichter naar het dubbelpaar toe, waardoor de 2 matrassen langzaam uit elkaar schuiven. Bil in de kloof. Grmbl.

Na urenlange afwisseling van deze floplossingen geven ze het op. Met het net op het gezicht geven ze het op en zien op 5 centimeter afstand een mug die niet kan kiezen tussen neus of voorhoofd als landingsplaats. Gelukkig gaat dan de wekker. Natuurlijk beginnen de laarsjes onmiddellijk hun ongenoegen te uiten. Stom net! Rotmuggen! En zo nog wat. Ook het dubbelpaar heeft natuurlijk niet zo riant geslapen met de woelende donderwolklaarsjes naast zich. Hij laat de laarsjes wat razen en zegt dan dat het genoeg is. Eerst deze dag maar even en er vanavond verder naar kijken. Ze zetten punaises op het boodschappenlijstje.

Die avond doen ze hele slimme dingen met het net. 5 Punaises in de muur zijn genoeg. Het is nu een keurig tentje, waar geen muggen mogen komen. Het dubbelpaar vraagt zich nog even af wat hij met de 245 overige vrolijk gekleurde punaises aan moet, maar daar gaan de laarsjes niet van wakker liggen. Die krullen zich behaaglijk op en horen woest zoemende muggen op afstand, die zich verheugd hadden op een maaltje verrukkelijk laarsjesbloed, maar nu toch elders uit eten zullen moeten.

Bloot

Het klamme zweet breekt de witte laarsjes uit. Paniekerig halen ze voor de tweede keer de hele tas leeg. Niks. Dan nog een keer naar boven, naar de logeertas. Ook daar niet. Ze kijken verhit en gestressed nog maar een keer in de badkamer rond, terwijl ze weten dat het daar ook niet ligt. Ze kijken zichzelf in de spiegel aan en zien wat ze al weten: ze hebben geen ogen. Die zijn er elke dag pas nadat ze de mascara hebben aangebracht. En die hebben ze nu niet meegenomen, hoe dom, hoe vreselijk dom.

Behalve mascara gebruiken de laarsjes geen andere gezichtsveranderende verdoezelaars of verfraaiers, maar de wimpers hebben hulp nodig. Al 30 jaar lang zijn de laarsjes nooit naaktgewimperd de deur uitgegaan, maar nu kan het niet anders. En dat nog wel op een dag waarbij ze met een aantal collega's van het dubbelpaar de hele dag op stap gaan. Slik. En geen tijd meer om nog even naar huis te rijden. En ook geen zonnebril bij zich.

Het dubbelpaar voelt de ernst van de situatie haarfijn aan en neemt haar in zijn armen. Ze moeten weg. "Maar ik heb geen ogen", piepen de laarsjes bedremmeld. "Jawel hoor, hele mooie zelfs." sust het dubbelpaar. De laarsjes vermannen zich. Het ontbreken van wat kleursel kan toch zeker geen reden zijn zich af te melden. Het is prachtig weer, een dag varen ligt in het verschiet en de collega's hebben ze nog nooit gezien. Die weten dus niet eens dat ze normaal gesproken geen varkensoogjes hebben. En zolang ze uit de buurt van spiegels blijven, vergeten ze het misschien nog wel. Ergens, later op de dag. Misschien.

Ze halen diep adem en stappen over de drempel. Kleren aan, maar toch bloot.

Toeval

Net nu in het dorp de kermis weer wordt opgebouwd, lezen de witte laarsjes in de krant het volgende bericht.

"Berkel-Enschot - Clown Bassie heeft op de kermis in Berkel-Enschot dinsdagavond twee jonge kermisbezoekers geslagen omdat hij dacht dat een van hen hem aan de haren trok. "Ten onrechte, want een tiener deed dat", vertelt Paul van Mook. Zijn 10-jarig werd door Bassie hardhandig bij de oren gepakt. "Toen het vriendje van mijn zoon zei dat dit mishandeling was, kreeg die van Bassie een oorvijg, terwijl hij riep: Flikker op, lul."

De laarsjes hadden al hun bedenkingen over deze kindervriend, zoals ze vorig jaar omstreeks deze tijd schreven:

In het dorp van de witte laarsjes is Kermis.  Daar houden ze wel van en dat is maar goed ook, want ze wonen er dicht bij en horen 6 dagen lang tot 6 uur nederlandse huil- of heen- en weermuziek en tot 12 uur de laatste hits.  Of wat daarvoor door gaat.  Af en toe lopen ze langs de vrolijke lichtjes en kijken naar botstende autootjes.  Hun maag staat geen attractie in de weg, dus ze kunnen overal in, maar doen het weinig. 
 
Ze vinden het eigenlijk leuker om te kijken. Op een plaats waar ze normaal alleen geparkeerde auto's tegenkomen is nu veel meer te zien.  De enige attraktie die ze nooit overslaan is de Muizenstad.  Dat is een tragische attraktie.  Iemand heeft met de nodige zorg en heel veel noeste arbeid een ministad in elkaar getimmerd.  Kleine huisjes, een stadsgracht, een draaiorgeltje, en alles wat men zoal in een stadje tegenkomt, inclusief de kermis.
 
Dit geheel staat op een hele grote, lage tafel en het enige dat er verder nog nodig is zijn muizen.  Die zijn er en lopen in grote getale door het stadje.  Oude muizen, jonge muizen, mooie muizen en mottige muizen.  Ze doen dingen die muizen in een ministadje doen.  Ze slapen, lopen, klimmen en eten wat, daar verdienen ze hun geld mee. 
 
De rode gympen gaan ook mee en vinden altijd wel een zielig muisje dat van de tafel is gevallen.  Dan springen ze even over het hekje, pakken het muisje op, praten er mee en laten hem weer los in het dorp.  Ook hebben ze een keer op nogal puntige toon tegen de sjofele muizenbaas gezegd dat er een dode muis in het grachtenpand lag, het water bijna op was en bovendien erg vies.  Hij haalde zijn schouders op. 
 
De laarsjes denken er even aan wanneer ze er op weg naar de supermarkt langslopen en de muizenbaas zwetend zien zitten. Het is ook erg warm vandaag, dus de verleiding om lang in de koele supermarkt te blijven is groot. Wanneer ze eindelijk weer naar buiten komen zien ze een groep staan met in het midden....Bassie. U weet wel, de uitgerangeerde clown die toch niet zo leuk bleek anders had hij natuurlijk nooit ruzie gemaakt met zijn broer.

De laarsjes vinden clowns een beetje eng en kijken vanaf een afstandje naar de verrichtingen van Bassie. Hij verricht weinig. Met een varkensneus zonder gaten op, stroomt het zweet onder zijn strogele piekpruik over zijn oranje gezicht, terwijl hij kinderen vlaggetjes en buttons van zichzelf geeft. Sommige kinderen vinden hem ook eng en proberen zich in hun ouders te verstoppen. Gelukkig heeft Bassie een grote glimlach op zijn gezicht getekend, zodat hij zelf niet hoeft te lachen.

Dat hij er niet om kan lachen snappen de laarsjes wel. Je bent bijna 71 en staat op een bloedhete kermis buttons van jezelf uit te delen aan terugdeinzende kinderen. Maar ja, je wilde de showbiz in en je moet toch eten. Later zien ze op zijn geforceerd vrolijke site (http://www.clownbassie.nl) dat hij in het hele land op kermissen hetzelfde doet. Bijna dagelijks, En hij woont ook nog in Vlaardingen. Bij nader inzien vinden ze Bassie niet eng. Ze vinden hem een beetje zielig.

De laarsjes hopen maar dat hij niet weer naar de kermis komt. Hij moest maar eens met pensioen.

Patent

De witte laarsjes hebben niet alleen overdag een levendige fantasie, maar ook 's nachts. Hele avonturen dromen ze bij elkaar en het kost vaak wat moeite om die, wanneer de wekker gaat, af te schudden. Het lijkt nogal echt, namelijk. Ze zijn ook wel eens boos op anderen wanneer die geen hand uitsteken om te helpen. Die boosheid zakt meestal snel af. Even douchen volstaat.

Natuurlijk zag de schoolvriendin er het nut niet van in om het roze baby-olifantje tegen te houden. De laarsjes hebben dus ooit de halve nacht van zolder tot kelder door het vreemde huis rondgerend met het beest achter zich aan. De vriendin keek haar elke keer weer verbaasd en licht ontstemd aan en ging niet in op de laarjses' smeekbedes. Vermoeiend.

Of die keer dat ze door een blote man het hele winkelcentrum doorgejaagd werden, terwijl ze de loodzware boodschappentassen maar niet los wilden laten. Dat viel nog niet mee om een beetje soepeltjes over de grote tafels van de stoffenwinkel te springen, kan ik u zeggen. En weer niemand die even te hulp schoot. Ergerlijk.

Om een vergelijkbare reden waren ze van de week nogal boos op het broer-paar. Die had ze mooi laten zitten. Ze hadden toch duidelijk afgesproken elkaar in Disneyworld te treffen om hun verjaarsfeest te organiseren! Na veel hindernissen om er te komen en een aantal geslaagde pogingen om de inktzwarte tornado voor te blijven, belden ze vanaf het scheepje, dat de gevluchten in veiligheid zou brengen.

"Oja, dat is ook zo, maar ik ben nog thuis, ik kom er zo aan.", zei hij luchtigjes. De laarsjes keken over de zee en verstijfden. Daar kwam de eerste van een serie een monstergolven aan, zo hoog als een flatgebouw. "Ik bel straks wel terug of het nog nodig is" zeiden ze bibberig door de telefoon. Toen het scheepje vervaarlijk begon over te hellen en omhoog werd getild werden ze wakker.

Toen ze later de droom nog eens naliepen, zagen ze een briljant idee voorbijkomen. Door allerlei wegopbrekingen en zonnebadende mensen konden de laarsjes niet ver komen met de auto en hadden ver van het park moeten parkeren. Ze hadden haast, dus lopen ging te veel tijd kosten. Ze keken om zich heen, zagen een groot stuk karton en tekenden daar een fiets op, zetten de kartonnen tweewieler rechtop en probleemloos fietsten ze daarop door het mulle zand het doel tegemoet.

Daar gaan de laarsjes patent op aanvragen. In dromenland.

Virus

De witte laarsjes horen het verhaal en krijgen er kippenvel van. De bron lijkt dichtbij genoeg om het geen broodje aap verhaal te laten zijn. De laarsjes hopen eigenlijk dat het dat toch is, maar hebben het nog niet kunnen vinden.

Ze had een gezellige avond. De jongen was best leuk. Leuk genoeg om mee te zoenen. Wil ze mee naar zijn appartement? Nee, verder toch maar niet, ze gaat over 2 dagen terug naar Nederland, na haar stage in Duitsland. En, ach, als ze hem vaker zou zien zou het misschien wel wat worden, maar ze voelt weinig voor een relatie op afstand. Hoopvol had hij haar toch zijn telefoonnummer gegeven. Voor als ze nog eens in de buurt is.

Een week later kijkt de dokter naar de uitslag rond haar mond. Nee, dat herkende hij niet, ze moet maar even naar de huidarts. Een paar dagen later wordt ze gebeld voor de uitslag van de uitslag. Er is goed en slecht nieuws, of ze even langs wil komen. Een beetje ongerust meldt ze zich opnieuw bij de dokter, die haar vertelt dat het goed behandelbaar is. De oorzaak is het slechte nieuws. Dit soort uitslag komt uitsluitend voor wanneer je een lijk kust. Niet begrijpend kijkt ze de dokter aan. Dan rilt ze en zegt: de jongen...

Nadat de politie in zijn appartement 2 dode jonge vrouwen gevonden heeft is duidelijk waar de uitslag vandaan komt. Hij zal het virus niet verder verspreiden.

Voornemen

De witte laarsjes zien het in de spiegel. Er zitten rollen, kwabben en lagen op plaatsen waar ze geen rollen, kwabben en lagen willen zien. Geflubber. Overgewicht. Niet fraai en bovendien in dit seizoen ook nog eens in een erg onappetijtelijke winterwitte kleur. De laarsjes zien 2 mogelijke oplossingen. Ze moeten of een centimeter of 12 groeien, aangezien ze nu te kort zijn voor het gewicht, of hetzelfde getal in kilos wegwerken. Het zal het tweede wel worden.

Ze gaan op bezoek bij de fitclub. Niet de echte, natuurlijk, die leidt slechts tot roodhoofdigheid, forse tegenzin en een abonnement waarvan nog geen fraktie gebruikt wordt. En dan zit je weer met zo'n pasje waarvoor je een borg hebt betaald die je, uit schaamte voor zoveel slapjanusheid, niet meer terug durft te halen. Zo'n pasje blijft dus nog jaren rondslingeren en onverwachts opduiken om steeds weer op het gebrek aan zelfdiscipline te wijzen.

De www.fitclub. Misschien is dat wat. Een gratis proefabonnement betekent dat je daar 2 weken rond mag spitten in allerlei nuttige eet- en beweeginformatie. Doen, denken de laarsjes. Omdat je toch ergens moet beginnen tikken de laarsjes hun huidige gewicht in en krijgen een BMI aangereikt met de niet-verrassende mededeling dat er sprake is van enig overgewicht. Goh.

Vervolgens tikken ze in hoeveel kilo ze in hoeveel weken af willen vallen. De laarsjes krijgen een compliment voor hun realistische doelstelling. Alleszins haalbaar, zegt het scherm, bij een inname van 1300 calorieen per dag. Daarna wordt het een soort spelletje. Je tikt netjes in wat je de hele dag door zoal naar binnen werkt en ook wat je voor aktiviteiten hebt ontplooid, al dan niet van enig sportief gehalte. Dat wordt geplust en gemint en moet uitkomen op die 1300. Dan verschijnt het kleurige diagrammetje met de verdeling in verschillende voedingsstoffen en het sommetje van het aantal gebruikte calorieen. Leuk hoor.

De laarsjes snappen al snel dat het loont om wat meer te gaan bewegen en wat minder in te nemen. Dat wisten ze al. Het wordt hier wel opgeleukt met deskundigen die er kennelijk voor leven al je vragen per omgaande te beantwoorden en er is zelfs een forum met lotgenoten voor steun in de zwakke momenten. En natuurlijk de grafiek die over een aantal weken op het wensgewicht komt te staan. Wanneer je dagelijks braaf 1300 calorieen aan brandstof inneemt.

De laarsjes kijken wat op de site rond en besluiten dat bij zo'n goed voornemen een glaasje wijn hoort. En een blokje kaas. Hee, wat gemakkelijk. Ze zien gelijk dat ze als compensatie daarvoor kunnen fietsen. 20 Minuten. Ze kijken naar buiten, het regent. Die vullen ze dus even niet in. Dat kan natuurlijk ook.

Best handig, zo'n proefabonnement........

Rustig

De witte laarsjes stappen met het dubbelpaar over de drempel van Het Oude Raadhuis met het vermoeden dat het tegenwoordig een restaurant is. Het opengeklapte menu naast de voordeur had die indruk gewekt. Het ziet er binnen prachtig uit. Mooi gedekte tafels met fonkelende glazen, glimmend bestek, prachtige bloemen en toch zeker 50 brandende kaarsen. Ze lopen verder, terwijl ze om zich heen kijken. Prachtig. Rustig ook. Er is helemaal niemand.

Nadat het dubbelpaar twee keer luidruchtig een "goedenavond" heeft gebast naar het gescharrel op de bovenverdieping, komt er haastig een serveerster naar beneden. Maar natuurlijk kunnen ze er eten en ja, het is wat rustig vanavond. Omdat laarsjes en dubbelpaar nog niet in het stadium zijn dat ze anderen nodig hebben als afleiding voor stilvallende tafelconversatie gaan ze zitten.

Ze praten over en genieten na van de 4 dagen Zeeland en de omweg van een middagje Antwerpen, terwijl de koks aan het werk gaan. Op weg naar huis kwamen ze in een lange rij wielen terecht en besloten de A27 te verlaten om ergens te gaan eten. Zomaar een afslag genomen en zomaar een dorpje ingereden.

De serveerster zet precies de goede muziek op en voorziet ze van koele witte wijn en een amuse van het huis. Het eten is heerlijk en zo wordt het een prima afsluiting van de mini-vakantie. Na het betalen van de rekening waarvan ze in eerste instantie denken: zo weinig, dat kan niet kloppen, zeggen ze dat ze zeker nog een keer terugkomen.

Wanneer de serveerster antwoordt dat ze hoopt dat er dan wat meer gasten zullen zijn, lijkt dat ze inderdaad voor haar en de koks fijn. Zelf hebben ze ze niet gemist en hopen dat dat nog lang zo blijft.

Galerie.

"Nog iets meer naar rechts", zeggen de witte laarsjes behulpzaam. Het baaspaar staat kreunend overhellend op de keukentrap en verschuift het schilderij nog een fractie. Trapje af en een etiketje met de naam van de schilder erbij. Over 3 dagen begint de eerste verkoopexpositie en het kantoor wordt langzaam maar zeker omgevormd tot een heuse galerie. De flyers verspreid, de advertentie geplaatst want na een paar jaar speur- en aankoopwerk op veilingen is het nu tijd voor verkoop. 4 Dagen lang.

De aankopen die druppelsgewijs door TNT afgeleverd werden of onder de arm van het baaspaar naar binnen kwamen moeten nu een goed plekje krijgen. Het zijn er inmiddels een stuk of 400, die tot nu toe voornamelijk ergens in de weg stonden. De laarsjes konden geen kast meer openmaken zonder dat er eerst kunst verplaatst moest worden. Het speelgoed van het baaspaar.

Vanachter de computer doen de laarsjes een beetje mee met ophangen, terwijl ze ondertussen bezig zijn met het normale werk. Dat wil zeggen, ze praten mee over wat waar moet komen te hangen en of het recht hangt of toch nog niet helemaal. Ach, kijk, daar worden de schermen afgeleverd. 14 Stuks, die zo opgesteld worden dat ze het hele middengedeelte van het kantoor aan het zicht onttrekken en ook daar schilderijen aan opgehangen kunnen worden. Het middengedeelte. Daar staat ook het buro van de laarsjes.

Een uurtje later zitten de laarsjes ingedoosd. Alleen hun achterwerk steekt nog uit de kast. Het laatste scherm wordt er pas tussen gezet wanneer ze klaar zijn met hun tweedaagse werkweek. Daarna vertrekken ze namelijk voor 4 dagen naar Zeeland, want toen het baaspaar zijn afscherm- en ophangplan ontvouwde, vroegen de laarsjes of ze dan heel stil moesten zijn achter hun buro, zittend in de 2,5 meter hoge zwarte doos.

"Nee, hoor, want je bent er niet."

De laarsjes zijn ineens dol op kunst.

Kontaktadvertentie.

Sinds Trees een paar maanden geleden was overleden had hij er al over lopen nadenken. Een kontaktadvertentie. Eigenlijk wist hij niet hoe dat moest, maar nu las hij in de krant dat singles zichzelf altijd op dezelfde manier beschrijven. Er stond een lijstje met meest gebruikte omschrijvingen bij. Als hij die woorden nou eens zou gebruiken. Eens kijken.

Leuk. Ja hoor, dat is hij. Hoe vaak gebeurt het niet dat mensen elkaar op straat aanstoten en beginnen te lachen. Volgende. Lief. O ja, zeker. Hij kijkt de kamer rond en zegt: "jullie vinden mij toch lief, he?" De 17 katten kijken zijn kant op en sommigen miauwen even. Dat gaat goed.

Gezellig. Natuurlijk is hij gezellig, anders zouden de buren en de mensen van de gemeente toch niet zo vaak langskomen? Hij weet zeker dat de klachten maar een excuus zijn, want wat is er nou gezelliger dan 9 honden waarvan er altijd minstens 1 blaft? De televisie is zijn enige gezelschap, dus die mag best hard staan. En elk huis heeft gewoon zijn eigen geur, dat is toch bekend?

Eerlijk. Klopt ook al. Hoe vaak had hij niet eerlijk tegen Trees gezegd dat hij een hekel aan haar had en dat ze op moest rotten. Gedachtenloos slaat hij een vlieg dood, die over zijn papier loopt. Hij kijkt naar het lijstje en besluit dat zijn advertentie niet te lang moet worden. En verder begrijpt hij ook wel dat "jong" en "sportief" niet echt bij hem passen.

Vrolijk, ja, die nog wel. Dat had Trees ook vaak gezegd: "gelukkig heb je een vrolijke dronk, anders was ik al lang weg geweest." En hij kan ook mooi zingen na een fles jenever, dus dat schrijft hij er ook bij. Zo, klaar. Tevreden veegt hij de huidschilfers van het papier en leest zijn advertentie door:

"Leuke, lieve, gezellige man zoekt vrouw om samen verder te gaan. Ik ben eerlijk, vrolijk en muzikaal. Ik heb een eigen huisje, met ruimte voor jou. Huisdieren geen bezwaar."

Prima. Daar komen de vrouwtjes wel op af. Hij kijkt zijn kamer rond en besluit dat hij misschien wat op moet ruimen, daar houden vrouwen van, een net huis. Hij begint gelijk, veegt de dode vliegen op zijn hand en gooit ze in de gootsteen. Ze vallen in een beschimmelde pan. Afwassen, dat doet hij morgen wel.

Hij krabt nadenkend aan de puist op zijn hoofd. Als er een vrouw bij hem komt wonen, moet hij eerst zorgen dat er ruimte komt in zijn bed.

Maar waar moet hij Trees dan laten?

Klus.

De witte laarsjes lopen door de Doe-Het-Vooral-Zelf-Gigant. Vrijdag en zaterdag gaan ze schilderen. Geen kubistisch kunstwerk of een stilleven, neen, het plafond. De laarsjes schrokken een beetje toen het dubbelpaar het voorstelde. Het staat al tijden op het to-do lijstje, maar de notie dat het dan ook de bedoeling is dat je het gaat doen, schuiven ze bij voorkeur door naar ooit-een-keer.

Op zo'n lijstje staan de dingen waar de woonomgeving, en daardoor ook de laarsjes, reusachtig van op zullen knappen. Maar ja. Als er bijvoorbeeld staat "plafond schilderen", ziet het geestesoog de expeditie naar het Bouwpaleis, het uitzoeken, afrekenen en naar huis slepen van verf, kwasten, afdekplastic en -plakband, het gezeul naar boven, het voorbereiden van het werkterrein, waar zijn ook alweer de kluskleren, terug naar de Bouwwinkel, want het verfbakje vergeten, de verf in dikke spetters vooral daar waar je die niet wilt hebben, toch ook maar eindelijk die nieuwe lamp kopen en ophangen, dus terug naar Bouwmarkt, de lamme armen en stijve nek en het opnieuw inrichten van de benedenverdieping. En dan pas is het leuk, zittend op de bank, tevreden naar boven kijkend. Prachtig, zo'n wit plafond. Jaren eerder moeten doen.

Reden genoeg om het lijstje snel weer weg te leggen. Meestal. Maar dankzij de toegezegde hulp en aanmoediging van het dubbelpaar staan ze nu dan toch bij de afdeling Plafondverven. Daar gaat het al fout. Er is te veel. Het is allemaal wit, maar het dekt, onderdekt, dubbeldekt of heeft brokjes of spaanders voor struktuureffecten. Alles van verschillende merken en met verschillende prijzen. Even over nadenken maar. Bij de verfrollers hetzelfde. Breed, breder, lang haar, langer haar, met beloftes over gebruiksgemak, niet-druiperigheid en spectaculaire effecten. Zucht.

Dan valt hun oog op een plakkaat. "Vrijdag en zaterdag alles met 15% korting" Ze lezen de kleine lettertjes eronder en begrijpen dat ze op woensdagmiddag voor alles dat ze nodig hebben 15% te veel betalen. Ha! Dat doen ze natuurlijk niet! Snel naar huis!

De witte laarsjes gaan dus vrijdagmiddag en zaterdag schilderen, want vrijdagochtend gaan ze met het dubbelpaar naar de 15%Kortingsbouwmarkt en gaan alles samen kopen. Hij kan beter kiezen en samen vergeten ze vast niets.

Boos.

De roodhoofdige witte laarsjes briesen een beetje en praten bozig. De rode gympen, over wie het gaat, zitten ernaast maar zien er uit of ze even ergens anders zijn en hier toch echt niet bij horen. De gympen weten het al: boze laarsjes zijn geen feest. Het duurt lang voordat ze boos worden, maar dan gaan ze onvermijdelijk een keer los. Daar wil je even niet bijhoren. Duidelijk.
 
Het onderwerp van de boosheid is de huisarts. Voor de vijfde keer binnen 4 weken zitten ze er. Na allerlei vaag huisartsen-gezwatel, weten ze nog steeds niet waarom ze er precies zitten. Ja, de gympen zijn ziek, maar wat hebben ze?
 
Bij het eerste bezoek werd uitgesloten dat het een longontsteking was, maar nu schemerde door dat het dat misschien toch wel geweest was. Zwatelzwetszwatel: toen natuurlijk nog niet, maar misschien werd het dat later dan toch nog wel.
 
Twee bezoeken later: Pfeiffer misschien? Zwatelzwetszwatel: nee, dat kan het eigenlijk niet zijn. Oh, een bloedonderzoek? Nou, vooruit dan maar, maar daar komt toch niets uit. Ah, u stáát er op? De volgende dag om 10 uur horen de gympen dat het bloed niet goed is, maar de dokter belt zo terug. Inderdaad. 8 Nerveuze uren later belt de dokter: Goh, tóch wat gevonden. Dan maar even een longfoto laten maken.
 
Ondertussen hoorden de gympen dat ze langdurig in kontakt zijn geweest met iemand die kinkhoest heeft en ze melden dat bij het volgende huisartsenbezoek. Zwatelzwatel, nee, dat kan niet, want zwatelzwatelblabla, maar als de gympen er op staan zou er eventueel misschien wel een bloedonderzoek gedaan kunnen worden.
 
Dit is het moment dat het laarzengeduld ze in de steek laat en gaan ze vol los. JA!  Daar staan ze op! Het is nu mooi geweest! Klaar met symptoombestrijding, zoek nu eindelijk maar eens uit wat er al 4 weken niet goed is! En zo nog wat, natuurlijk. Los is los, tenslotte, dan draaf je ook even lekker door. 
 
Munchausen by Proxy? Nee, dat is het niet, het is het gevoel dat er ergens iets niet klopt en de ergerlijke, weinig doortastende houding van de huisarts en het bijbehorende gezwets. Het telefoonnummer voor een opvolger van de huisarts ligt al klaar. En de gympen verliezen een studiejaar, dat dan weer wel.

Waarschuwing.

De witte laarsjes doen een wild billenzwaaiende happy-dance en denken: Yeey! en Jippie! En dat alles nog een keer of wat.

Precies een jaar en 10 dagen nadat ze hun dubbelpaar voor het eerst in de ogen keken en zich rap verliefden heeft hij een andere baan. Binnenkort werkt en woont hij niet meer op anderhalf uur auto-vervoers-afstand, maar op een kwartier.

Nog een maand of 2 zullen de laarsjes en hun geliefde regelmatig heen en weer rijden, maar daarna zien de benzinemaatschappijen hun omzet danig dalen. Het is misschien verstandig om uw aandelen voor die tijd van de hand te doen.....

Digileren.

Ooit hebben de witte laarsjes leren werken met een computer. Ze weten het nog goed. Het bedrijf werkte met verrijdbare kaartenbakken, waar iemand keurig de nieuwe productie op invulde en anderen de verkochte materialen afstreepten. Een mooi systeem. Meestal klopte het en bij twijfel was het altijd goed voor een uitje naar het magazijn. Kom je daar ook nog eens.

Communiceren deed je, heel gewoon, via de telefoon of met de telex, nadat je eerst in een bandje wat gaten had geponsd. En soms per fax, nadat je keurig het faxformulier op de typemachine had voorzien van de mededeling die je kwijt wilde. Een beetje foutloos kunnen tikken scheelde toen heel wat tijd en ergernis. U begrijpt, dit is allemaal een decennium of wat geleden. Ondanks hun zeer jeugdige uitstraling lopen de laarsjes toch al een paar jaartjes mee.

Op een goede dag installeerde het bedrijf een automatiseringsafdeling, waarvan niemand ook maar de geringste notie had wat dat was en vooral: waarvoor. Er werd gezien dat de automatiseerders enkele maanden bezig waren in een grote, koele kamer met vage dingen die alleen aan hen duidelijk waren. Toen waren ze klaar om naar buiten te treden.

Er werd driftig met snoeren gesleept en één voor één verschenen er zeer grote, dikke beeldschermen met aangekoppelde toetsenborden op de buro's binnen het bedrijf. Schichtig keek het personeel ernaar en de mededeling dat de kaartenbak en typemachine vanaf nu overbodig zouden zijn, werd niet helemaal geloofd.

De laarsjes, maar niet zij alleen, dachten dat ze met een druk op de knop het hele voorraadbeheer konden laten verdampen tot ver in het universum, onderwijl een explosie in de koele kamer veroorzakend, daar waar de hersens van het beeldscherm zoemden. Dit bleek mee te vallen, maar het kostte degenen die het allemaal opgezet hadden nog heel wat moeite om de diverse afdelingen met vriendelijke geruststelling ("toe maar, druk maar eens op die toets") en uiteindelijk grof geweld van hun vertrouwde kaartenbakken los te rukken.

En dan dat typen in zo'n tekstverwerkingprogramma. Pff, dat zou handig moeten zijn? Hoe kon het dan dat er hele epistels verdwenen in een digitale Bermuda Driehoek? Nooit meer terug te vinden nadat je er minstens een uur aan had gewerkt. Onvoorspelbaar gedoetje, dat computerspul. De automatiseringsparen waren druk met hun digibete collega's en het geduldig uitleggen dat je sommige dingen wél in de goede volgorde moest doen.

Het wende, hoewel niet voor iedereen. Sommige oudere paren deden er, na de nodige teleurstellingen en veel gemopper, niet meer aan mee en waren stiekem jaloers op de jongeren, die het doorgeschoven werk probleemloos in het, in de oudere ogen overbodige (want nooit gehad) en lastige, systeem tikten. Het toenmalige baaspaar van de laarsjes deed al vanaf het begin niet aan die flauwekul mee. Hij had er een uitstekend argument voor: "das niks voor mij." Zo werden de laarsjes er noodgedwongen al snel handig in. Bovendien vonden ze het nog leuk ook.

Daardoor, en door alles dat ze in de jaren daarna onderweg opgepikt hebben terwijl ze zichzelf ontdigibetaseerden, kunnen ze tegenwoordig zelfs een logje tikken. En dat vinden ze nog leuk ook.